Kudumiyamalai, het plaatsje
In hartje Zuid-India ligt tussen Tanjore en Madurai het plaatsje Kudumiyamalai.
In een district welke beroemd is om enkele prachtige oude tempels en van historisch archeologisch belang, behoren de Kudumiyamalai inscripties tot een van de oudste. Het plaatsje werd in vroege inscripties Thiru-nalak-kunram en in latere inscripties Sikhanallur genoemd.
Foto: M.Vonhoff, Kudumiyamalai 1999
Het is gebouwd rondom een monoliet (malai betekent berg) waarop aan de buitenkant op de oostzijde de beroemde Kudumiyamalai Muziekinscriptie te vinden is. Om en nabij de monoliet zijn vier tempels te vinden waaronder een grottempel en een grote Shiva tempel welke Sikhanathasvami-koil wordt genoemd. De Shiva tempel bevat prachtige gebeeldhouwde sculpturen.
De monoliet ligt centraal in het kleine pittoreske plaatsje. Het geheel doet aan als een soort van oase in een omringend droog vlak landschap. Het zand heeft een roestige rode kleur. De mensen die in dit plaatsje wonen zien je als een bijzonderheid, daar je in dit gedeelte van India zelden een blanke tegenkomt. Engels wordt er nauwelijks gesproken en communiceren, gebeurt meestens via gebarentaal. Al snel vormt zich een groep nieuwsgierigen om je heen.
In de Lonely Planet Travel Guide treft men na het plaatsje Tanjore geen informatie meer aan om te overnachten en vooral veilig te eten. Het is een waar avontuur om het plaatsje Kudumuyamalai te bezoeken.
Kudumiyamalai is per trein en bus (of taxi) te bereiken. Vanaf Tanjore (trein) naar Pudukottai (bus) en dan nog ca. 20km naar Kudumiyamalai (bus/taxi).
De heuvel, een grote gladde rots van graniet, is een zeer opmerkelijk verschijning in het voor de rest volkomen vlakke omringende landschap. Aan de voet van de heuvel is een kleine tempel gebouwd uit de Nayak tijd. (17e Eeuw na Chr.) Opvallend hier is de serene stilte waarin deze tempel gehuld is. Tempels zijn in India gewoonlijk plaatsen van samenkomst waar continu een grote mate van bedrijvigheid heerst. Een serene stilte is er beslist niet. Deze kleine tempel is hierop een uitzondering. Op het terrein van de kleine tempel bevindt zich een kleine grottempel. Deze grottempel wordt gedateerd gebouwd te zijn rond de 7e/ 8e eeuw na Chr. Een later gebouwd portaal voor deze grottempel bevindt zich direct rechts van de Kudumiyamalai Inscriptie. Dit protaal schermt de Inscriptie af maar heeft helaas tegelijkertijd een zeer klein gedeelte van de Inscriptie overlapt. De Inscriptie is van grote historische waarde voor de indiase muziek. In totaal zijn er naast de Muziekinscriptie bijna honderdtwintig andere inscripties gevonden in en rond Kudumiyamalai.
Foto: M.Vonhoff, de Kudumiyamalai Inscriptie, 1999
Een culturele wereld erfenis
In de eerste eeuw na Christus vond er in het gebied wat tegenwoordig bekend staat als Zuid-India, de Dravidische Driehoek, een zeer bijzonder gebeuren plaats. In het eerste Millenium na Chr. leefde daar een bevolkingsgroep welke in de geschiedschrijving bekend staat onder de naam Draviden. De taal waarin zij spraken is Pallava.
Geschreven werd er in Pallava-grantha tekens. Met deze tekens werd op de buitenkant van de grote monoliet belangrijke informatie gegraveerd. De informatie bleek na vertaling een klanknotatie te zijn. Vertaling levert de solmisatie-lettergrepen op welke gebruikt worden in het indiase raga systeem. (do-re-mi-fa-sol-la-ti)
Een bijzonder gebeuren? Ik zeg een uitzonderlijk bijzonder gebeuren voor die tijd in India. Deze cultuur kent van oudsher slechts alleen een orale muziektraditie.
Gedurende de afgelopen eeuw duiken steeds vaker oude geschriften, inscripties en ‘graftombes’ over de hele wereld op welke recentelijke pas vertaald en begrepen kunnen worden.
Te denken valt aan:
De steen van Rosetta in Egypte ( door Th.Young & J.F.Champollion)
De Naghammedi Rollen in Egypte
De Qumran Rollen in Israel
Het graf van Pacal Votan in Mexico (ontdekt door Alberto Ruz Lhuillier)
De ontcijfering van de Tzolkin, de Maya kalender in Mexico (J.Arguelles)
Decodering door de westerse wetenschap van oude geschriften als de Veda’s en
Popol Vuh
De afbeelding van de Levensbloem over de wereld
De Kudumiyamalai Inscripties (internet: Kudumiyamalai Inscriptions)
Kubussen in Rosslyn Chapel, Schotland. ( Thomas J.Mitchell – The Rosslyn Motet)
Er zullen er vast nog meer gevonden zijn en nog gevonden worden.
Al deze oude geschriften, inscripties en graftombes hebben een ding met elkaar gemeen en dat is dat zij allen op een dieper niveau een geheime verborgen wetenschap bevatten.
Wat ook opvalt is dat er nog volken ergens op aarde leven welke nog steeds volgens oorspronkelijk levensinzichten leven. Te denken valt aan de binnenlanden en bergen van Zuid-Amerika (bv.Queros uit Peru met hun Munay-ki inwijdingen), monniken in het himalaya gebergte, volken in de binnenlanden van Indonesië, Papua-Nieuw Guinea, Aboriginals in Australië en de Dogon stam in Mali West Afrika).
Deze volken treden via een enkele afgevaardigde naar buiten omdat zij vanuit hun traditie en geschriften weten dat daarvoor Nu de tijd is aangebroken.
De gegraveerde klanktekens in de Kudumiyamalai Muziekinscriptie dienen mijnsinziens een hoger doel. Het graveren van tekens in een rots werd in oude tradities alleen gedaan om belangrijke informatie voor een zeer lange tijd vast te leggen en door te geven aan volgende generaties, zonder dat externe tussentijdse aanpassingen mogelijk waren.
Geheime kennis werd erin verborgen. Een rots, grot of berg is in oude culturen een plek waar verbinding met het Goddelijke, het Geestelijke en de Onzichtbare, kon plaatsvinden. Het was een plek welke diende als een symbolische baarmoeder. In de baarmoeder staat volgens oude inzichten de foetus nog steeds een contiune verbinding met de Oorspronkelijke wereld. Zieners (Rishi’s genoemd in India) trokken zich altijd op deze plaatsen terug om wijsheden uit de geestelijke wereld te ontvangen.
Op het eerste gezicht lijkt de Kudumiyamalai Inscriptie een muziekstuk welke werd en wordt opgedragen aan de Hindoe-God Shiva.
De inscriptie is genoteerd in Pallava-grantha tekens met enkele aanwijzingen in het Sanskrit en Tamil.
Het is door middel van spaties ingedeeld in drie verticale kolommen.
De eerste kolom bevat de titel van elke groep geschreven in Sanskrit. Hiervoor worden de zeven primaire (pure of oorspronkelijke) raga’s gebruikt.
Bovenaan deze eerste kolom staat een groet aan Shiva. Onderaan deze kolom staan twee colofons, een in sanskrit en een in tamil.
De vanuit het sanskrit vertaalde colofon vermeld: ‘klanknotatie gemaakt voor leerlingen van de Koning wie een toegewijde is aan de Oppergod (Shiva) en een leerling van Rudracarya’.
Die vanuit het tamil: ‘Deze zijn van toepassing op acht en zeven’.
Elke titel naam van de raga wordt gevolgd door het woord:
‘Catuspraharasvaragamah’. Vertaald betekent dit: ‘klanknotatie in vier slagen’.
In de tweede kolom staan de klanktekens en in de derde kolom staat aan het einde van elke regel het woord: ‘samaptahsvaragamah’. Vertaald betekent dit: ‘klanknotatie is geëindigd’.
Een verdere verdeling van de Inscriptie is gemaakt in zeven horizontale groepen.
Elke horizontale groep bevat vier, vijf, zes of zeven regels.
Elke regel bestaat uit vierenzestig tekens die weer gegroepeerd zijn in groepjes van vier (klanknotatie in vier slagen). Elke regel bevat zestien groepjes van vier tekens.
De gebruikte indiase solmisatie lettergrepen (sa-re-ga-ma-pa-dha-ni) blijken op een ingenieuze manier bewerkt te zijn middels klinkerverbuigingen.
De basisreeks van zeven klanken vermenigvuldigt met zeven klinkerverbuigingen levert zo uiteindelijk een geheel op van negenenveertig gebruikte klanken. Van deze negenenveertig klanken hebben twee van de basisreeks een leidtoonfunctie. Deze zijn genoteerd middels hoofdletters. Vermenigvuldigt met drie klinkerverbuigingen levert dit zes klanken op met leidtoonfunctie. Het zijn verwisselbare klanken. Het is of E of Es en B of Bes. Het gebruik van de een of de ander ligt besloten in de voorgeschreven raga.
Tot slot zijn er in de tot nu toe verrichte onderzoeken geen echte aanwijzigingen gevonden in de inscriptie omtrent het gebruik van ritmiek. Wetenschappers geven aan in de aanwijzing van het woord: ‘ catuspraharasvaragamah’ een mogelijk ritmische interpretatie: ‘klanknotatie in vier slagen’, ofwel in een mogelijke vierkwartsmaat.
De aanwijzing in het Tamil zou mogelijkerwijs een verkort achttels ritme betekenen. Dit lijkt mij een wel heel vergaande simplificatie van een geniaal ritmische muzieksysyteem van tala’s.
Bij de ontcijfering van de Kudumiyamalai Inscriptie zal ik naast mijn eigen interpretatie ook aan andere voorafgaande onderzoeken aandacht geven en dan met name aan de interpretatie van Dr.R.Widdess.
De Kudumiyamalai Inscriptie is een onderdeel van zijn dissertatie: ‘The Ragas of Early Indian Music’ uit 1995 . Hij is de eerste en zover ik weet tot nu toe laatste musicoloog die een mogelijke verklanking in westerse muzieknotatie van de solmisatie-lettergrepen heeft weten te creëren.
Zijn uiteenzetting is mijn startpunt geweest.
Het startpunt
In mijn vierde jaar van mijn studie musicologie (1996) volgde ik vak:
bij Prof.Wolpert. Ik kreeg de opdracht mij te verdiepen in, een paper te schrijven over en een presentatie te houden over een Zuid-Indiase muziekinscriptie genaamd: The Kudumiyamalai Inscription. Ik volbracht deze opdracht en kreeg mijn studiepunten. In het deel van de paper waar ik mijn eigen visie op het geheel vermeldde, schreef ik dat ik de voorafgaande onderzoeken heel interessant vond en prachtig dat Dr.R.Widdess tot een eerste verklanking heeft kunnen komen, maar dat ik nog veel aanwijzingen in de inscriptie onbeantwoord vond. Er waren bij mij diverse vragen gerezen op welke ik geen antwoord had gekregen. In de zomer van 1997 kreeg ik van een vriend van mij, Albert Toby, een tip om van hem het werk van de Amerikaan Drunvalo Melchizedek te lenen en te lezen.
Drunvalo beschreef toen nog in een syllabus, welke hij gebruikte tijdens zijn workshops, over het bestaan van verschillende dimensies. De interne onderverdeling van het oktaaf zou ons hiervan een zuiver beeld schetsen. Elke toonhoogte reflecteert een dimensie en zou een holografisch beeld laten zien van een nieuwe werkelijkheid, een multidimensionale werkelijkheid aanwezig in ons Universum.
Nu is mij tijdens mijn jarenlange onderzoek hieromtrent duidelijk geworden dat elke dimensie opereert op een specifieke frequentie en alle dimensies verbonden zijn door middel van resonantie.
Frequentie en Resonantie zijn begrippen uit de geluidswetenschap en zullen bij de ontcijfering van de Kudumiyamalai Inscription uitvoerig worden uitgediept en belicht.
Drunvalo laat tegenwoordig in zijn twee boeken ‘De geometrie van de schepping deel 1 en 2’ zien welk geometrisch grondpatroon aan de basis van alle creaties in de voor ons zichtbare wereld ligt.
Dit geometrisch grondpatroon wordt sinds de jaren negentig van de 20e eeuw op meerdere plaatsen in de wereld opnieuw gevonden. Het staat bekend als the flower of life – de levensbloem.
Afbeelding: Flower of Life
De Flower of Life bevat alle wijsheid van het universum. Het is de blauwdruk!
De basisstructuren van licht, vorm, geluid en muziek zijn aanwezig in dit geometrische patroon, dat een holografisch patroon is welke vorm geeft aan zowel atomen (micro) als aan sterrenstelsels (macro).
Oude beschavingen wisten hoe ze toegang tot de wijsheid konden krijgen die verborgen zit in dit geometrisch patroon en het verhaal gaat dat de immanente kennis van dit patroon reeds gebruikt werd door bouwers van de piramides. Dezelfde geometrische blauwdruk bevat aanwijzingen hoe multidimensionale culturen door ruimte en tijd konden reizen.
De link tussen het patroon van de Levensbloem en de Kudumiyamalai Inscription vond ik bij toeval door het patroon van de Levensbloem zelf met een passer te tekenen. Ik ontdekte dat het patroon opgebouwd is uit zevenendertig cirkels plus een achtendertigste cirkel die het gehele patroon ‘afbakend’. Deze laatste cirkel symboliseert de deur naar het oneindige. Muzikaal zouden we zeggen: het volgende octaaf/ de volgende octaven.
Als een soort lichtflits drong tot mij door dat de Kudumiyamalai Inscription bestaat uit achtendertig regels. Ik dacht dit is geen toeval!
Vanaf dat moment voelde ik intuïtief dat de Kudumiyamalai Inscription een klinkende weergave is van de Levensbloem en daarom middels haar opgetekende klanken het continuüm van atomen (micro) tot sterrenstelsels (macro) via resonantie kan beïnvloeden en met elkaar kan harmoniseren. Een klinkende Levensbloem.
In 2005 tijdens mijn Maya reis naar Mexico, Belize en Guatemala ontdekte ik na een bezoek aan de Maya piramides van Palenque in het hart van de Kudumiuyamalai Inscription verborgen het jaartal 2012.
Nu is het zo dat wetenschappers die kalender van de Maya’s hebben weten te ontcijferen als einddatum van de kalender 21 december 2012
hebben gevonden. Ook in andere oude geschriften en culturen wordt gesproken over het einde der tijden. Verdieping in de kalender en de cultuur van de Maya’s was het gevolg. Door dit onderzoek groeide in mij nog meer de overtuiging dat de klanken van de Kudumiyamalai Inscription niet zomaar waren opgetekend, een hoger doel dienden en belangrijke informatie en energie in zich dragen welke noodzakelijk zijn voor het overgaan van het menselijk bewustzijn naar het volgende octaaf (dimensie).
